جانِ برادر! "وابستهی یک دمیم و آن هم هیچ است" ملتفت که هستی چی میگم؟

آقای عراقی جای میفرمایند: به کدام مذهب است این؟ به کدام ملّت است این؟ که کُشند عاشقی را، که تو عاشقم چرایی؟ عاشقان را نکُشید؛ حرفشنو باشید.

استاد، میفرمایند: "گر راهزن تو باشی، صد کاروان توان زد" جسارتاً، مزخرف است. بعد از آن "راهی که از ما زدی" دیگر کاروانی جراتِ کاروانشدن ندارد.

تمام تصمیماتی که بعد از نیمهشب گرفته میشوند؛ مصداقی از حماقت هستند. اصلاً از نیمهشب به بعد آدم، آدمِ دیگری میشود. احساسات شروع به جوشش میکنند؛ دلتنگیهای عجیب، علاقههای کاذب، بعضاً سقوط در یک عشق، خشم از اطرافیان، افسردگی بهخاطر ناکامیها، احساس تنهایی، بیهودگی، بیمصرفی، پوچی و... جالب آنکه بعد از خوا...

مرگ مسئلهای حتمی در زندگی آدم است؛ با این حال، مرگ با زندگی آدم در تضاد است. یک جور ضدّیّت خندهداری در این هست.

این آخرین مطلب بندهست.

به نظرم رسید هنوز هم حرفهایی برای گفتن هست.

آدم سرخورده و تنهایی هم هستم.

چقدر میشود حرف زد؟ چرا بشر سکوت نمیکند؟

تا کِی میخواهید اینطور سرگردان باشید؟ بیایید ارشادتان کنم.

حسابوکتابهای معمولاً ناقص و نصفهونیمهای داریم مثلاً میشینیم با خودمون حساب میکنیم؛ میگیم من که فقط چیز و چیز و چیز و چیز و چیز رو میخوام. حساب نمیکنیم برای همینها میخوایم چقدر هزینه کنیم و اصلاً آیا میارزه؟

اکثراً اتّفاقی گذرشان به اینجا میافتد و چنتایی چیزها را نگاه میکنند مثل اینکه در بیابان لاشهای پیدا کردهای و لگدی نثارش میکنی.

رمانی میخوانی با شخصیّتهای "پدرام" و "مینا" و "مهری"؛ پوف! شخصیّت رمان فقط "ایوان دمیتری گوروف" و "پولینا آلکساندوونا" و "جارویس لوری"

خواب عالم عجیبی است؛ عالمی که شکستها در آن مطلقاً معنایی ندارند. هر ناکامی، در بدترین حالت، با بیدارشدن حل میشود. راستی که زندگی هم خواب جالبی است!

خیلیها درمورد ترین ها میگویندحتّی درمورد همین چیزی که من میخواهم بگویم هم قبلاً گفتهاند!امّا باز هم من دستبردار نیستم، بگذارید حرفم را بزنمگنگترین، گیجکنندهترین و بعضاً ناامیدکنندهترین سوالات، سوالاتیاند که درمورد زماناند، همان تا کِی؟هامثال؟ تا کِی باید درد فراق کشید؟میبینید؟ شما درد خواهید کشید، ت...

باید اعتراف کنم این جا را فقط بهخاطر یک نفر ساختم فقط هم بهخاطر او این جا مینویسم وگرنه وبلاگهای قبلی مگر چشان بود؟ البته او؟ شاید اصلاً این جا را ندیدهباشد.

در سبک عراقی، هیچوقت عاشقی را ندیدهام که به معشوقش برسد به دردسرش نمیارزد، در سبکهای دیگر عاشق شوید.

مشفقانه عرض میکنم در نوشتههای بنده چیزی پیدا نمیکنید گویا خیلی هم تکلّف هست در نوشتههایم، در صدد آنم که کمترش کنم. اکثر حرفهای خودم را در تک پیوندی که قرار دادم، با نثری روانتر و دوستانهتر و شیرینتر میتوانید بخوانید؛ اعتراف میکنم گاهی حتی تقلّب هم میکنم. بخوانید، خوب است. پ.ن: باور کنید آن وبلاگ مال...

یادم باشد درمورد پیری هم چیزی بنویسم.

حقیقتاً درمورد پیری حرفهای زیادی داشتم امّا الآن به این بسنده میکنم که بگویم پیری چیز خوبی است؛ پیر بشوید. در جوانی هم که چه بهتر!